Σελίδες

Κυριακή 11 Δεκεμβρίου 2016

Η συμμετοχή του Αδελε στον Βαλκανικό αγώνα.

 

Ο Παντελής Μ. Γιαμπουδάκης από το Αδελε , παππούς του γιατρού Παντελή Γιαμπουδάκη και αδελφός της γιαγιάς μου Ευρυδίκης συμμετείχε ως οπλαρχηγός στο εθελοντικό σώμα απελευθέρωσης της Ηπείρου. Αρχηγός του σώματος Ηπείρου ήταν ο Ευάγγελος Κ. Γαλλιανός ή Φραγκιαδάκης. 

Έλαβε μέρος στις παρακάτω μάχες:

1)      Στην κατάληψη του χωριού «Γιανούζι» στις 31 Οκτωβρίου 1912 , που έγινε αρχηγείο του εθελοντικού σώματος Γαλλιανού

2)     Στην μεγάλη μάχη στις 2 Νοεμβρίου 1912 που κράτησε δύο (2) μέρες στην οποία εκτοπίστηκε ο εχθρός από το «Ασπρο Μήλο» προς «Χάϊκα» και μέχρι το «Γαρδίκι».

3)    Στη μάχη στο χωριό «Καστρί» στις 8 Νοεμβρίου 1912 η οποία συνεχίστηκε στις 14,22,23,25 και 27 του ίδιου μήνα και έτους.!!

4)   Στην απόκρουση στην αιφνίδια σφοδρή επίθεση των Τούρκων την νύχτα 28 Νοεμβρίου 1912 στο χωριό «Γιανούζι» που κράτησε δύο ώρες.

5)     Στη σφοδρή μάχη που έγινε στο «Άσπρο Μήλο» στις 3 Δεκεμβρίου 1912 στην οποία σκοτώθηκε ο Κωνσταντίνος Μ. Καλοειδάς , από εχθρική σφαίρα , στο δεξιό οφθαλμό.


Στο Ρέθυμνο υπάρχει Οδός Φραγκιαδάκη Ευαγγέλου (ή Γαλλιανός): Κρητικός οπλαρχηγός, που γεννήθηκε το 1870 στην περιοχή Γάλλου Ρεθύμνου. Η επιτροπή για τον Μακεδονικό Αγώνα (1904 κ.ε.) τον κατέταξε στην πρώτη τάξη οπλαρχηγών, αναγνωρίζοντας έτσι τις υπηρεσίες του.


Ο Ευάγγελος Φραγκιαδάκης (καπετάν Γαλιανός) (1869-1951) καταγόταν από το Ρέθυμνο, συμμετείχε στην Κρητική Επανάσταση του 1897 και εμφανίστηκε ως εθελοντής στη Μακεδονία το 1904 μαζί με τον Τσόντο-Βάρδα. Πήρε μέρος σε πολλές συμπλοκές και αιχμαλωτίστηκε κατά την μάχη στο Κουρί Γέρμα τον Απρίλιο του 1905. Συμμετείχε στους Βαλκανικούς Πολέμους και πέθανε το 1951 στο Ρέθυμνο

Σάββατο 29 Οκτωβρίου 2016

Αδελιανός καταθέτει στεφάνι στο Αρκάδι το 1885


Αυτές τις μέρες κυκλοφόρησε το Βιβλίο του Δασκάλου Νίκου Ι. Δερεδάκη "ΑΡΚΑΔΙ 150 χρόνια εορτασμών"

Το βιβλίο αποτελεί μια καταγραφή των περισσότερων εορταστικών εκδηλώσεων που έχουν γίνει για την αρκαδική εθελοθυσία από το 1866

Στην Ενότητα "Οι πρώτες εκδηλώσεις επί Τουρκοκρατίας" παρατήρησα ότι η πρώτη εκδήλωση στη Κρήτη έγινε δεκαοκτώ χρόνια μετά την εθελοθυσία του Αρκαδιού το 1884.

Όπως αναφέρει στο Βιβλίο του ο κ. Δερεδάκης εκείνη την ημέρα (8η Νοεμβρίου 1884) έγιναν δύο μνημόσυνα. Το ένα στη πόλη του Ρεθύμνου και το άλλο στο Αρκάδι που είχε οργανώσει ο Ηγούμενος Γαβριήλ Μαναρής .Ο Πανηγυρικός στην Ιερά Μονή Αρκαδίου θα παρουσιαστεί στο "ΣΥΝΕΔΡΙΟ για ΤΗΝ ΚΡΗΤΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ 1866-1869" που θα γίνει στα Χανιά στις 4 και 5 Νοεμβρίου. Ο Λόγος θα παρουσιαστεί από τον Φιλόλογο, Συγγραφέα Λενακάκη Ανδρέα στην Δ' Συνεδρία.


Τον επόμενο χρόνο , 1885 , τον εορτασμό ανέλαβε ο σύλλογος "Μούσαι"
Περίπου 1500 άτομα , οι περισσότεροι έφιπποι με επικεφαλής τους προκρίτους, ξεκίνησαν για το Ρέθυμνο για το ιστορικό μοναστήρι.

Παρατήρησα ότι στη διαδικασία κατάθεσης στεφάνων στο Ηρώο του Αρκαδιού , όλοι οι καταθέτοντες στεφάνια εκπροσωπούσαν αρχές ή συλλόγους του Ρεθύμνου. Ο 27ος που κατέθεσε στεφάνι ήταν ο Π. Χατζηγεωράκης εκ μέρους των χωρίων Αδελε και Αγίας Παρασκευής. Επειδή δεν κατέθεσαν στεφάνι από κανένα άλλο χωριό. Υποθέτω ότι κατέθεσαν στη μνήμη του Πυρπολητή Κωστή Γιαμπουδάκη


Το Βράδυ της ίδιας μέρας στην κατάλληλα διακοσμημένη αίθουσα της Δημοτικής Σχολής ,μίλησε ο Εμμ. Γενεράλις απόσπασμα  του οποίου παραθέτω :

Λόγος εκφωνηθείς εις Ρέθυμνον την 8/11/1885 εις την 19ην επέτειον της ολοκαυτώσεως.
απόσπασμα :
………………….. Και ιδού προσέρχεται ο Αδελιανός Κωνσταντίνος Γιαμπουδάκης κρατών πιστόλαν και ατρόμητος ερωτά τα γυναικόπαιδα , αν η δουλεία και η ατίμωσις είναι προτιμότερη του θανάτου. Περιμένει δε να ακούση το εμπρός και να εκτελέση την υπό του θείου εμπνευσθείσαν αυτώ ιδέαν , αποδεκτήν δε γενομένην υπό του Γαβριήλ και του Φρουράρχου. Στιγμή αγία ! Στιγμή ιερά και μεγάλη! Στιγμή φρικτή. Η μήτηρ κάθηται παρά την πυρίτιδα σφίγγουσα το τέκνο της εν τη αγκάλη και προσδοκώσα την ανάπαυσιν εν τω θανάτω.
………………………
Επαναλαμβάνει την ερώτησιν τότε ο Γιαμπουδάκις , και εις την απόκρισιν φωτιά! Εκπυρσοκροτεί το πυροβόλον του. Ω της φοβεράς και αιματηράς λύσεως! Νέφος πυκνόν καλύπτει το παν και μεταβάλλει την ανατιναχθείσαν αποθήκην εις μαύρην κόλασιν.


…………………………………………

Κυριακή 9 Νοεμβρίου 2014

Συνέντευξη της επιζήσασας Ελένης Λουκάκη Σφακιανάκη από το Αρκάδι το 1866 στη Αργίνη Γ. Φραγκούλη






Πέμπτη 12 Δεκεμβρίου 2013

Κατέρευσε η Villa Glaudio στον Πίκρι Ρεθύμνου

Κατέρρευσε ανήμερα του Αγίου Νικολάου (6-12-13 ) το ενετικό κτίσμα της οικογένειας Claudio στον οικισμό Πίκρη του δήμου Ρεθύμνου.
Συγκεκριμένα η ανατολική πλευρά του κτίσματος είναι πλέον ένας σωρός από πέτρες και χώματα, κάτι που όπως υποστηρίζουν κάτοικοι του χωριού ήταν δυστυχώς αναμενόμενο, αφού η αδιαφορία όλων των αρμόδιων φορέων ήταν επιδεικτική επί πολλά χρόνια.

«Από το 1983 δεν έχω σταματήσει να ‘ενοχλώ’ όλους τους υπεύθυνους, το δήμο, την 28η Εφορεία Αρχαιοτήτων, τους νομάρχες. Έχω στείλει έγγραφα παντού, αλλά κανείς δεν ενδιαφέρθηκε να αποκαταστήσει το κτίσμα», μας είπε ο κ. Κωνσταντίνος Μπιρικάκης.

Μάλιστα τον Ιούλιο του 2010 είχε διοργανωθεί και ένα συνέδριο όπως λέει ο ίδιος στην περιοχή για την προβολή της ιστορίας, στο οποίο παρέστησαν οι αρχές του τόπου, ωστόσο το «αυτί» κανενός δεν ίδρωσε.

Και όμως υπάρχει μελέτη για την αποκατάστασή του κτίσματος, όπως αναφέρει, αλλά το μόνο που έγινε όλα αυτά τα χρόνια είναι η συντήρηση της πόρτας της εισόδου και εκεί ολοκληρώθηκε το ενδιαφέρον των αρμοδίων.

Το θέμα όμως δεν είναι μόνο η αδιαφορία των υπευθύνων για τη συντήρηση και αποκατάσταση ενός μνημείου, δυστυχώς δεν είναι το πρώτο.

Όπως μας ενημέρωσε ο κ. Μπιρικάκης έχει διακοπεί η κυκλοφορία στο σημείο αφού είναι καλυμμένο από τις πέτρες.

Τι έχουν να απαντήσουν άραγε όσοι επί χρόνια κώφευαν στις εκκλήσεις των κατοίκων;
Πηγή :Goodnet.gr

Σάββατο 5 Οκτωβρίου 2013

Ο Γ. Π. Εκκεκάκης ομορφαίνει και τιμά το Ρέθυμνο και την Κρήτη



Χάρη Στρατιδάκη
Πριν από λίγους μήνες ο Αντώνης Πλυμάκης δημοσίευσε στα «Χανιώτια Νέα» ένα σύντομο αλλά περιεκτικό σχόλιο, υπό τον τίτλο «Γεώργιος Εκκεκάκης: η Κρήτη πολλά του οφείλει». Έγραψε εκεί, μεταξύ άλλων: «H Κρήτη και ειδικά το Ρέθεμνος, έχουν την αγαθή τύχη να συγκαταλέγει στα εκλεκτά τέκνα της τον Γεώργιο Εκκεκάκη.

Ένας χαρισματικός άνθρωπος που ανάλωσε τη ζωή του στην υπηρεσία αυτού του τόπου και την ανάσυρση από τη λήθη και ανάδειξη αμέτρητων πτυχών της ζωής του νησιού μας από εκατοντάδες χρόνια πριν. Καθηγητής της φυσικής αγωγής δεν αρκέστηκε σε αυτήν την ειδίκευσή του αλλά ασχολήθηκε, όσο ελάχιστοι άλλοι, στην συλλογή και έρευνα σε αμέτρητα άγνωστα βιβλία και χειρόγραφα περασμένων εποχών που τα απέκτησε, με προσωπική του δαπάνη από δημοπρασίες στην Ελλάδα ή του εξωτερικού ... Δεν θα επεκταθώ σε αμέτρητες άλλες δραστηριότητες του Γεωργίου Εκκεκάκη, αλλά νομίζω ότι κάποτε θα πρέπει να τιμηθεί από τους Κρητικούς, από τους ανθρώπους και φορείς που έχουν συναίσθηση του τεράστιου έργου του και της προσφοράς του σε αυτόν τον τόπο, ιδίως στη σημερινή εποχή όπου ενδιαφέρον από πολλούς υπάρχει για τα της Κρήτης μόνον όταν θα αποκομίσουν κάτι σε οικονομικό ή άλλο όφελος».

Ο Α. Πλυμάκης περίγραψε με το σχόλιό του εκείνο έναν τύπο ανθρώπου, που ήταν ούτως ή άλλως σπανιότατος ακόμα και σε καλύτερες πνευματικά εποχές, και που σήμερα τείνει να εκλείψει: τον «Κρητολόγο». Κάτω από αυτό τον τίτλο θα μπορούσαμε να τοποθετήσουμε όχι παραπάνω από μια δωδεκάδα Κρήτες και μη: τους Στέφανο Ξανθουδίδη, Νικόλαο Πλάτωνα, Στέργιο Σπανάκη, Νικόλαο Σταυρινίδη, Μενέλαο Παρλαμά, Ελευθέριο Πλατάκη, Ανδρέα Καλοκαιρινό, Paul Faure, Θεοχάρη Δετοράκη, Στυλιανό Αλεξίου. Μέσα στην τιμητική δωδεκάδα εντάσσεται και ένας μοναδικός συμπολίτης μας, ο Γιώργος Εκκεκάκης.

Θα μπορούσαμε να ορίσουμε τον «Κρητολόγο» ως τον επιστήμονα που είναι καταρχήν ιστοριοδίφης αλλά επεκτείνεται και σε άλλους, πέραν της ιστορίας, τομείς. Χαρακτηριστικό παράδειγμα από τους απελθόντες υπήρξε ο Ελευθέριος Πλατάκης,επιστήμων φυσικός και φυσιοδίφης, σπηλαιολόγος, ονοματολόγος κ.ά. Από τους επιζώντες παράδειγμα αποτελεί ο Στυλιανός Αλεξίου, αρχαιολόγος, ιστορικός, φιλόλογος-κριτικός εκδότης κ.λπ.

Εξίσου χαρακτηριστικό παράδειγμα Κρητολόγου -και ελπίζω όχι το τελευταίο- είναι οΓ. Π. Εκκεκάκης. Τι να πρωτογράψει γι' αυτόν κανείς: γυμναστής το επάγγελμα, ερευνητής, ιστοριοδίφης, ιστορικός τοπιογράφος, βιβλιογράφος, συλλέκτης, ζωγράφος κ.ά. Σε όλα υπήρξε άριστος και σε όλα διακρίθηκε:

- Για τη θητεία του στην εκπαίδευση μιλούν οι μαθητές του αλλά και τα σωματεία και οι αθλητές που ανέδειξε.
- Για τη συγκρότηση της Κρητικής Βιβλιογραφίας σε τρεις τόμους μιλούν οι χιλιάδες παραπομπές στην διεθνή βιβλιογραφία.
- Για την αγάπη του για το βιβλίο μιλά η προνομιακή σχέση που έχει με τις μεγάλες βιβλιοθήκες της υφηλίου.
- Για τις εκδόσεις του Ερωτόκριτου θεωρείται ο ειδήμων.
- Για τους περιηγητές που έφτασαν από τον 15ο μέχρι και τον 20ο αιώνα στην Κρήτη είναι αναντικατάστατος.
- Για τον συγκρητισμό του μιλούν οι δεκάδες δημοσιεύσεις σε έντυπα πέραν του Ρεθύμνου: Ελλωτία, Εν Χανίοις, Κρητολογικά Γράμματα, Αμάλθεια, Χανιώτικα Νέα, Μεσόγειος, Κήρυξ κ.λπ.
- Για την επιστημοσύνη του μιλούν οι 420 δημοσιεύσεις του (μέχρι το τέλος του 2012), αυτοτελείς ή σε τόμους και έντυπα.
- Για την ανασύσταση της ιστορικής τοπιογραφίας του Ρεθύμνου μιλούν τα εκατοντάδες άρθρα του και οι ζωγραφικές απεικονίσεις μνημείων που επεχείρησε με βάση ασαφείς εικόνες.

- Για τον αγώνα του να διασώσει στοιχεία για τους «Ρεθύμνιους που άφησαν ίχνη» μιλούν τα σχεδόν 7.000 βιογραφικά σημειώματα που έχει εκπονήσει και συνεχίζει να εμπλουτίζει αλλά και να αυξάνει.

Στα παραπάνω θα μπορούσαμε να προσθέσουμε αρκετά ακόμη, όμως ας μου επιτραπεί να προσθέσω, αξιολογώντας τα, μόλις δύο: τηνσεμνότητα και τη δοτικότητα του ανδρός. Με μια πρόχειρη αναζήτηση στο Διαδίκτυο, που την κάνει απλούστερη η αναζήτηση του αντικειμένου «Εικόνες» συνειδητοποιούμε ότι δεν υπάρχει βιβλίο της τελευταίας δεκαετίας που να αναφέρεται στο Ρέθυμνο και που να μην έχει δανειστεί στοιχεία από το έργο του. Ειδικά στον τομέα της εικονιστικής τεκμηρίωσης, ιδιαίτερα της φωτογραφικής, δεν υπάρχει ερευνητής αλλά και φορέας που να μην καταφεύγει στις υπηρεσίες του, οι οποίες είναι σε κάθε περίπτωση απλόχερες, μέχρις του σημείου της εκμετάλλευσης.

Αυτός ο άνδρας, στον οποίο καταφεύγουν οι πάντες, δεν καβάλησε το καλάμι ούτε και ζήτησε ποτέ αναγνώριση, τιμές και δόξες. Ας μου επιτραπεί εδώ ένα ακόμη μεγάλο παράθεμα, ενός Χανιώτη και πάλι, του Ανδρέα Χατζηπολάκη:


«Έκπληκτοι έμειναν ο Ηγούμενος και οι Πατέρες τής Μονής Αγίας Τριάδος Χανίων όταν ο καθηγητής κ. Γεώργιος Εκκεκάκης από το Ρέθυμνο κάτω από άκρα μυστικότητα και εντελώς αθόρυβα αποφάσισε να δωρίσει χειρόγραφο κώδικα τού 1595 μ.Χ., 988 σελίδων, το οποίο είχε διακοσμήσει και χρονολογήσει ο ένας εκ των δύο κτητόρων της Ιεράς Πατριαρχικής και Σταυροπηγιακής Μονής Αγίας Τριάδος των Τζαγκαρόλων Ιερεμίας και το οποίο αποτελεί τεράστιο πνευματικό κειμήλιο, που θα φιλοξενείται πλέον στο κειμηλιαρχείο τής Μονής. Σε δήλωση του ο κ. Εκκεκάκης στον Ηγούμενο και στην αδελφότητα τής Μονής ανέφερε ότι: παραδίδω αυτό το ιδιόγραφο του κτήτορος της Μονής σας μαζί με την οικογένεια μου ύστερα από τηλεφωνική πειστική επικοινωνία που είχαμε με τον π. Δαμασκηνό Λιονάκη, αδελφό της Μονής σας και παρότρυνση του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Κνωσού κ. Ευγενίου, χωρίς κανένα απολύτως αντάλλαγμα και με πολλή αγάπη. Στη συνέχεια και με πολλή συγκίνηση ο Ηγούμενος της Μονής Αρχιμ. Αμφιλόχιος Παπαγιαννάκης ευχαρίστησε τον κ.Εκκεκάκη εκ μέρους της αδελφότητος και τον χαρακτήρισε μεγάλο ευεργέτη της Μονής, ενώ του ζήτησε να πραγματοποιηθεί σχετική εκδήλωση προς τιμήν του, κάτι που αρνήθηκε λόγω τής σεμνότητος του χαρακτήρος του ...»

Τον συγκεκριμένο κώδικα είχε αγοράσει σε διεθνή δημοπρασία σε άγνωστη τιμή, όπως αγοράζει καθημερινά από παλαιοβιβλιοπώλες και κάθε τόσο από δημοπρασίες δεκάδες βιβλίων και γενικότερα εντύπων. Με την ίδια ευκολία που τα αγοράζει (στερούμενος οπωσδήποτε άλλων απολαύσεων), συχνά, ως τυπικός ευπατρίδης και όχι ως τυπικός συλλέκτης, τα χαρίζει, είτε για τη συγκρότηση πρόσφατα αμαριώτικης βιβλιοθήκης στο «Πάνακρον» είτε στη Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου Κρήτης. Για μια τέτοια δωρεά ο διευθυντής του έστειλε ευχαριστήρια επιστολή, από την οποία σταχυολογώ:

«Σας στέλνουμε ένα πρώτο κατάλογο των βιβλίων που είχατε την ευγενή καλοσύνη να δωρίσετε στη Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου Κρήτης, τα οποία παραλάβαμε στις 25/02/2013. Είναι τιμή μας να εμπλουτιστεί η Βιβλιοθήκη μας με βιβλία της συλλογής σας, ένα περισσότερο όταν πρόκειται για εκδόσεις προ του 1900 και αρκετέςμοναδικότητες. Τα βιβλία αποτελούν πλέον την «Συλλογή Εκκεκάκη», την οποία έχουμε δημιουργήσει ως αυτόνομη ενότητα στις Κλειστές Συλλογές μας ... Ευχαριστούμε και πάλι θερμά για τη γενναιοδωρία και την όλη συνεργασία».

Ο Μανόλης Κουκουράκης χρησιμοποιεί τον όρο «γενναιοδωρία» γνωρίζοντας πολύ καλά πόσο δύσκολο είναι σε έναν συλλέκτη να αποχωριστεί το οτιδήποτε από τη συλλογή του, πολύ περισσότερο σπάνιες εκδόσεις, από τις οποίες μάλιστα οι επτά, όπως σημειώνει σε άλλο σημείο της επιστολής, είναι άγνωστες στη βιβλιογραφία, άρα και ακαταλογράφητες!

Το Ρέθυμνο στην περίπτωση του Γ. Π. Εκκεκάκη δεν στάθηκε τόσο φειδωλό σε τιμές, όσο σε άλλες περιπτώσεις, με πιο πρόσφατο παράδειγμα τον Νίκο Μαμαγκάκη. Απ' ό,τι γνωρίζω τον έχει ήδη τιμήσει μέσω δύο τουλάχιστον φορέων του, της Νομαρχίας και της Ιεράς Μητρόπολης Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου. Οι τιμήσεις αυτές ευτυχώς ανατρέπουν το σύνηθες «ουδείς προφήτης στον τόπο του». Το έχω γράψει και αλλού, με άλλη ευκαιρία: «Δεν είμεθα οι Ρεθύμνιοι επιλήσμονες», λίγο αργοπορημένοι, ναι!

Στην περίπτωσή μας όμως, ο ακάματος ερευνητής δεν αρκούσε να τιμηθεί με τα συνήθη, σημαντικά κατά τα άλλα, βραβεία. Η προσφορά του είναι κατά βάση ακαδημαϊκή και τέτοιο επιβαλλόταν να είναι το «Αντιδώρημα» της πόλης και της Κρήτης προς αυτόν: ένας επιστημονικός τόμος, απαρτιζόμενος από επιστημονικές εργασίες. Όταν λοιπόν την προπερασμένη άνοιξη ο συμπολίτης Όθωνας Χριστουλάκης έκανε στα «Ρεθεμνιώτικα Νέα» πρόταση τίμησής του, του είχα απαντήσει ως εξής:

«Ο κ. Χριστουλάκης εξέφρασε το δημόσιο αίσθημα με την πρόταση τίμησης του Γιώργη Εκκεκάκη, τον οποίο περιγράφει ως παιδαγωγό, αθόρυβο, λαμπρό συμπολίτη και «κεφάλαιο για τον τόπο μας». Είμαι σίγουρος ότι κανένας Ρεθεμνιώτης αλλά και κανένας άνθρωπος των γραμμάτων συνολικά της Κρήτης δεν θα διαφωνήσει με την πρότασή του. Εκείνο στο οποίο θα διαφοροποιηθώ είναι στην πρόταση τίμησής του από τον Σύλλογο Κατοίκων Παλιάς Πόλης. Πρότασή μου είναι η εκδήλωση τιμής από δύο άλλους φορείς, με μεγαλύτερο βεληνεκές, τον Δήμο Ρεθύμνου και το Πανεπιστήμιο Κρήτης. Παράλληλα έχω προτείνει και παλιότερα σε φίλους Κρητολόγους και το κάνω σήμερα και από αυτή τη θέση την εκπόνηση και έκδοση ενός τιμητικού τόμου με επιστημονικές εργασίες και την προσφορά του στον Γιώργη Εκκεκάκη ως αντίδωρο στα όσα μας έχει προσφέρει μέχρι σήμερα και στα όσα θα συνεχίσει ασφαλώς να μας προσφέρει στο μέλλον».

Στην πρόταση ανταποκρίθηκε άμεσα ο συμπολίτης δικηγόρος και ιστοριοδίφηςΣτέργιος Μανουράς, ο οποίος και την επεξεργάστηκε περαιτέρω. Στη συνέχεια καλέσαμε τους Γιάννη Παπιομύτογλου, τέως Διευθυντή της Δημόσιας Κεντρικής Βιβλιοθήκης Ρεθύμνου, Μιχάλη Τζεκάκη, τέως Διευθυντή της Βιβλιοθήκης του Πανεπιστημίου Κρήτης και Ασπασία Παπαδάκη, δρ. ιστορίας και Διευθύντρια των Γενικών Αρχείων του Κράτους στο Ρέθυμνο. Έτσι συγκροτήθηκε μια ενθουσιώδης ομάδα έκδοσης, η οποία χρειάστηκε να στείλει τρεις επιστολές και να συνεδριάσει περισσότερες από 15 φορές για να φτάσει στο επιθυμητό αποτέλεσμα, που είναι το «Αντιδώρημα. Τιμητικός τόμος στον Γ. Π. Εκκεκάκη». Ο τόμος έχει έκταση 366+4 σελίδων και συγγραφείς του είναι ούτε λίγο ούτε πολύ 25 ερευνητές, από το Ρέθυμνο, το Ηράκλειο, τα Χανιά, την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, που αναφέρονται παρακάτω με τα πονήματά τους.

1. Ασπασία Παπαδάκη, Βιογραφικό σχεδίασμα και εργογραφία του Γ. Π. Εκκεκάκη.
2. Ζαχαρίας Αντωνάκης, Η διπλή Κρήτη στην αυγή της ελευθερίας. Οι σχέσεις του χριστιανικού και του μουσουλμανικού πληθυσμού στα τέλη του 19ου αιώνα στην κρητική ύπαιθρο μέσα από τα μάτια ενός υποπροξένου.

3. Σταμάτης Αποστολάκης, Ιστορικό τραγούδι για την ολοκαύτωση του Αρκαδιού.
4. Μαρία Αρακαδάκη, Το «κατά Basilicata Ευαγγέλιο». Ζητήματα ανάγνωσης και ερμηνείας των χαρτογραφικών πηγών.
5. Ιωάννης Βολανάκης, Ο περιηγητής F. W. Sieber και το Ρέθυμνον κατά το έτος 1817.
6. Χαράλαμπος Γάσπαρης, Ο ρέκτορας Ρεθύμνου αποδίδει λογαριασμό. 3 Ιανουαρίου 1416.
7. Γιάννης Γρυντάκης, «Μέχρι το 1876 η Κρήτη είχε γλιτώσει από το χαρτονόμισμα και τη χολέρα».
8. Νίκος Δερεδάκης, Η διδασκαλία της τοπικής ιστορίας στο δημοτικό σχολείο.
9. Παύλος Κόρπης, Νεότερα για τον Ιταλό ανθρωπολόγο Lidio Cipriani.
10. Χρίστος Μακρής, Η μάχη των Σελλιών της επαρχίας Αγ. Βασιλείου στις 17 Ιουλίου 1867.
11. Στέργιος Μανουράς, Κρήτες συνδρομητές σε πέντε βιβλία του Μανουήλ Βερνάρδου.
12. Μανόλης Μανούσακας, Οι δημιουργοί του Flora Graeca και η Κρήτη.
13. Κώστας Μουτζούρης, Έχει ο Παντελής Πρεβελάκης σήμερα αναγνώστες;
14. Μιχάλης Παπαδάκης (Δάνδολος), Τα σχετικά με το όνομα Κρήτη παράγωγα και σύνθετα.
15. Χαρίδημος Παπαδάκης (Νταραμανελίτης), Το κυνήγι των περιηγητών του Γ. Π. Εκκεκάκη.
16. Γιάννης Παπιομύτογλου, Το θέατρο στο Ρέθυμνο τη δωδεκαετία 1884-1895.
17. Παναγιώτης Παρασκευάς, Αποτυπώσεις της προσφυγικής ιστορίας του Ρεθύμνου 1924-1930.
18. Γεώργιος Περπιράκης, Τσίχλης Αναγνώστης (Γεώργιος), τ. Ιωάννη 1826-1911.
19. Αντώνης Πλυμάκης, Το σπήλαιο της Παναγίας Αρκουδιώτισσας και επτά περιφερειακά του σπήλαια στο ακρωτήρι Μελέχας Χανίων.
20. Manuel Serrano, Μια ισπανική λογοτεχνική μαρτυρία της επανάστασης της Κρήτης του 1897.
21. Ιωάννα Στεριώτου, Η εξέλιξη του «προμαχωνικού συστήματος» στις οχυρώσεις της Ελλάδας.
22. Χάρης Στρατιδάκης, Χρονολόγιο των καταστροφών στη μνημειακή κληρονομιά του Ρεθύμνου κατά τον 19ο και τον 20ό αιώνα.
23. Μιχάλης Τζεκάκης, Οι υποδομές έρευνας, παιδείας και πολιτισμού στο Ρέθυμνο, το έργο του Γ. Π. Εκκεκάκη και η σημερινή οικονομική συγκυρία.
24. Κώστας Τσικνάκης, Οι αγωνίες ενός αρχαιολόγου στην Κρήτη. Μια επιστολή του Ευσταθίου Πετρουλάκη προς τον Στέφανο Δραγούμη το 1913.

25. Αριστόδημος Χατζηδάκης, Μιχάλης Σαββάκης, ο Προμηθέας των μηχανικών της Κρήτης. Τα πρώτα χρόνια μέχρι την Αυτονομία στο Ρέθυμνο.

ον τιμητικό τόμο προλογίζει η Επιτροπή Έκδοσης και ακολουθούν εισαγωγικά κείμενα, με καταθέσεις και προσωπικών στοιχείων, από τον Μητροπολίτη Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου Ευγένιο, τον Δήμαρχο Ρεθύμνης Γιώργη Μαρινάκη και τον ομότιμο Καθηγητή του Πανεπιστημίου Κρήτης Αλέξη Πολίτη. Η έκδοση τελεί υπό την αιγίδα του Δήμου Ρεθύμνης. Οι συνεργασίες θα ήταν ασφαλώς περισσότερες αν ως Επιτροπή δεν είχαμε βάλει σύντομα περιθώρια, ώστε η έκδοση να μη χρονίσει.
Μετά λοιπόν από τους τόμους «Ειλαπίνη, τόμος τιμητικός για τον καθηγητή Νικόλαο Πλάτωνα», «Αντίφωνον, τιμητικός τόμος στον καθ. Ν. Β. Δρανδάκη» και «Λοιβή, τόμος τιμητικός στον Ανδρέα Καλοκαιρινό» έφτασε η σειρά του Γ. Π. Εκκεκάκη με το «Αντιδώρημα», που θα παρουσιαστεί της ερχόμενη Τετάρτη 9 Οκτωβρίου στις 7.30μ.μ. Στην εκδήλωση θα μιλήσουν ο Αλέξης Πολίτης και η Ασπασία Παπαδάκη. Είναι παραπάνω από σίγουρο ότι το πνευματικό Ρέθυμνο θα δώσει σύσσωμο το παρόν, όπως δεν θα παραλείψει να το κάνει και τον προσεχή Νοέμβριο, γεμίζοντας ασφυκτικά την αίθουσα συνεδριάσεων και τους διαδρόμους του Δικαστικού Μεγάρου και απαιτώντας με την πάνδημη παρουσία του την άρση μιας καταφανούς αδικίας.

Ο Γ. Π. Εκκεκάκης αποτελεί πρεπιά του Ρεθύμνου και ανήκει στη στόφα των ανθρώπων που παλιότερα το λάμπρυναν, το έβγαλαν έξω από τα σύνορά του και τεκμηρίωσαν την πρωτιά του στα γράμματα. Το Ρέθυμνο με τη σειρά του περιμένει από αυτόν μακροημέρευση, πνευματική εγρήγορση, δημιουργία και συνέχιση της αφειδώλευτης βοήθειας σε κάθε έρευνα που το αφορά.

Σε κάθε περίπτωση το αντιδώρημα που του απονέμει σήμερα είναι μικρό, όπως άλλωστε και το αντίδωρο της εκκλησίας, αλλά προσφέρεται με πολλή αγάπη και σεβασμό.

*Ο Χάρης Στρατιδάκης είναι σχολικός σύμβουλος-συγγραφέας


Πηγή : ΡΕΘΕΜΝΙΩΤΙΚΑ ΝΕΑ

Παρασκευή 14 Ιουνίου 2013

Η ΕΡΤ είναι ζωντανή

Η ΕΡΤ  είναι ζωντανή και θα συνεχίσει να είναι ζωντανή.
Σήμερα είναι η καλύτερή της μέρα. Είναι όλοι μετρημένοι και αξιοπρεπείς. Αύριο θα είναι καλύτερα !!!
Οι κυβερνώντες δεν περίμεναν αυτό που συνέβη.
Τα δύο μικρά κόμματα θα τα κρίνομε από το αποτέλεσμα της άρνησής τους.
Θέλουμε την ΕΡΤ ανοιχτή , δεν μπορούμε να ζήσουμε με τα υποπροϊόντα των άλλων.
Δεν θέλουμε μαγειρική και την υποκουλτούρα τους.  Σήμερα η ΕΡΤ έδειξε τι σημαίνει πολιτισμός.
Μη δεχτούμε να αλλάξει το όνομα της ΕΡΤ . Είναι τόσο πρόχειροι και επικίνδυνοι που πρότειναν νέο όνομα με τη λέξη Internet (Δεν ντρέπονται)

Ο Αγώνας είναι συγκινητικός, συνεχίζουμε , ήδη έχουν αλλάξει τα δεδομένα!!!

Τετάρτη 11 Ιουλίου 2012

Το τελευταίο Vals (The Last Vals Martin Scorsese)

Μια σύντομη βιογραφία
Ο Robert Allen Zimmermann γεννήθηκε στις 24 Μαϊου 1941 στο Duluth της Minnesota. Μαθητής γυμνασίου παίζει φυσαρμόνικα, πιάνο και κιθάρα. Τότε κάνει το πρώτο συγκρότημα τους Golden Chords και παίζουν τραγούδια του Chuck Berry, του Little Richard, Rock?n’Roll Country Folk, Blues.

Το 1959 φοιτά στο Πανεπιστήμιο της Μινεάπολης. Εκεί ακούει για πρώτη φορά δίσκο του folk θρύλου Woody Guthrie, γίνεται λάτρης του και αποφασίζει να τον συναντήσει. Παρατά τις σπουδές και κάποιο χειμωνιάτικο πρωινό φτάνει στη Ν. Υόρκη, τη μητρόπολη της μουσικής το μέρος που μπορεί να δει το ίνδαλμα του.Ο Guthrie νοσηλεύεται σε νοσοκομείο, όμως χρίζει τον νεαρό από τη Μινεσότα διάδοχο του. Εν τω μεταξύ, ο Robert Zimmerman έχει γίνει Bob Dylan. Κατά μια εκδοχή, αυτό οφείλεται στην επιρροή από τον Ουαλλό ποιητή, Dylan Thomas, που πέθανε στην Νέα Υόρκη το 1953, στα 39 του χρόνια από αλκοολισμό. Γι αυτόν τον συναρπαστικό ποιητή, o Zimmerman αλλάζει το όνομα του και λέγεται Bob Dylan. Έμελλε με αυτό το όνομα, πέρα από μεγάλος μουσικός να γίνει και μεγάλος ποιητής-στιχουργός.

Το 1960 αρχίζει να παίζει σε διάφορα club με το νέο του όνομα, έχοντας ως μουσικό πρότυπο τον Woody Guthrie. Τραγουδά σε πλατειές και folk bars του Village. Ο γνωστός μουσικός δημοσιογράφος Robert Shelton γράφει γι αυτόν: Αυτό το αγόρι, μια διασταύρωση παιδιού του κατηχητικού και beatnik έχει μεγάλο ταλέντο. Σε λίγες μέρες, έχει συμβόλαιο με πολυεθνική εταιρεία, την Columbia. Μέχρι σήμερα, ανήκει στην ίδια εταιρία.

Αρχές του 1962 κυκλοφορεί ο πρώτος ομώνυμος δίσκος του, με δύο δικά του τραγούδια: Talking New York, Song for Woody και τα υπόλοιπα διασκευές, μεταξύ των οποίων, και το The House of the Rising Sun.

Ο δεύτερος δίσκος κυκλοφορεί το 1963 με τίτλο The Freewheelin? Bob Dylan. Εδώ υπάρχει και ο πρώτος Bob Dylan ύμνος:το Blowin in the wind.Με αυτόν το δίσκο ξεφεύγει από τα στενά όρια της folk κοινότητας της Ν.Υόρκης και γίνεται πλέον ευρύτερα γνωστός. Η φιγούρα του, ο τρόπος ερμηνείας, οι στίχοι, η μουσική του, οι ριζοσπαστικές απόψεις του στρέφουν τα φώτα της δημοσιότητας πάνω του. Αποκτά μεγάλο κοινό και δίνει πολλές συναυλίες. Στίχοι του γίνονται συνθήματα και καθημερινά τσιτάτα για τους νέους. Ο Dylan είναι η νέα φωνή της Αμερικής, είναι η διαμαρτυρία, η άρνηση, η αμφισβήτηση, η επανάσταση. Αυτός όμως αρνείται τον ρόλο της φωνής του κινήματος. Εγκαταλείπει τα protest songs και επηρεασμένος από τους μεγάλους συμβολιστές ποιητές (Baudelaire, rimbaund και κυρίως τον T.S. Elliot) δημιουργεί πολύπλοκα ροκ ποιήματα. Κυκλοφορεί τρεις μεγάλους δίσκους, που καθορίζουν την ροκ ιστορία: Highway 61 Revisited: Like A Rolling Stone, Desolation Row, Queen Jane Approximately, Ballad of a Thin Man. Bringing it all back home: Subterranean homesick blues, Maggies Farm, Love minus zero/No limit, Mr. Tambourine man. Blonde on Blonde: Rainy Day Women, Just Like A Woman, I want you, Leonard Skin Pillbox Hat, Obviously 5 believers. Προφανώς οι λίγοι πιστοί folk οπαδοί που τον αποδοκιμάζουν όταν τολμά να παίξει ηλεκτρική κιθάρα στο Newport Festival (1965), θα δώσουν τη θέση τους σε χιλιάδες νέους θαυμαστές της μουσικής του. O 25χρόνος Dylan έχει ήδη πάνω από 10.000.000 πωλήσεις δίσκων. Γίνεται σημαία, πραγματικό ροκ λάβαρο.

1965: έτος ορόσημο. Η ροκ μουσική αμφισβητεί διαρκώς το κατεστημένο, κοινωνικό και πολιτικό. Μια μουσική μόνιμης και διαρκούς αμφισβήτησης. Το καλοκαίρι του ?65, ένα δικό του τραγούδι, το Mr. Tambourine Μan γίνεται μεγάλη επιτυχία παιγμένο από τους Byrds. Στις 22 Νοεμβρίου του 1965, σε διακοπές στην Ισπανία παντρεύεται την Sara Lawndes. Κάνουν μαζί 2 παιδιά.